Beide benen op de grond: Advies ontwikkeling recreatieve infrastructuur als toeristische trekker voor Noordoost Friesland (2025)

Noordoost Friesland is uniek. Naast de bekroning van De Wadden met het UNESCO Werelderfgoed-label, kent de regio twee Nationale parken en vind je hier het icoonlandschap de Noardlike Fryske Wâlden. Daarnaast heeft de regio een rijke cultuurhistorie met in het gebied aanwezig materieel en immaterieel erfgoed.

‍

Het water is de drager van het landschap dat de mensen vormgaven. Op deze wijze raakten ze er sterk mee verbonden en gaf het landschap op haar plaats vorm aan het karakter van de mensen. In dit bijzondere stuk van Nederland leven de gelukkigste mensen [1]. Noordoost Friesland is het meest levende cultuurlandschap van Nederland en dat wil je koesteren.

‍

In de visie op recreatie en toerisme Noordoost Friesland (2020-2030)[2] is als actiepunt opgenomen dat er een advies ontwikkeld moet worden voor een toeristische trekker voor de regio. Door een lichte voorverkenning weten we dat fietsen en wandelen als het ‘goud’ van de regio beschouwt. Daarom hebben we een advies ontwikkeld hoe de regio wandelen en/of fietsen kan

inzetten als toeristische trekker. Wat zou er veranderd, ontwikkeld of anders vermarkt moeten worden?

‍

Als je na gaat denken over groei van recreatie en toerisme in dit deel van het land, dan kom je er al snel op uit dat niet op zichzelf kan staan. Het mag de omgeving niet schaden. Sterker nog, het zou moeten bijdragen aan het

versterken van de omgeving en het geluk van de mensen die er wonen. Dat gaat verder dan duurzaam toerisme, dat schade beperkt. Waar hierop gedoeld wordt is regeneratief recreatie & toerisme. Daarbij streeft men ernaar om de plek beter achter te laten dan hoe je die aantrof. Dit kan door deel te neme aan projecten voor natuurherstel, lokale gemeenschappen te steunen en cultureel erfgoed te versterken.

‍

Er moet dus bij de ontwikkeling van toerisme, naast economische waarde, ook gekeken worden naar sociaal-maatschappelijke en ecologische indicatoren. Inzetten op een sterker fiets- en wandelnetwerk en laagdrempelig beleefbare punten (musea, agrotoerisme, (industrieel) erfgoed) en voorzieningen zoals horeca, leveren een directe bijdrage aan het versterken van de leefbaarheid voor bewoners. Wandelen en fietsen als recreatieve bezigheid draagt bij aan de gezondheid van de inwoners en gasten. Een bijkomend voordeel is dat de CO2-uitstoot bij deze vormen van recreatie erg laag is.

‍

Met die gedachten in het hoofd is een verkenning uitgevoerd om na te gaan hoe het gebied zich kan profileren als bestemming voor fiets- en wandelvakanties. Het gebied nodigt uit om traag te ontdekken, om er ‘rond

te zwerven’. Er is een dringende behoefte voor de toeristische sector om de overgang te maken naar voordelen voor lokale gemeenschappen en om de sectoroverschrijdende aard ervan, waarbij vele belangrijke sectoren betrokken zijn, te benutten. Fietsen en wandelen kunnen een drijvende kracht zijn voor deze transitie.

‍